Dyskusyjny Klub Książki

 

 

Projekt  DKK skierowany do tych, którzy lubią czytać i rozmawiać o książkach, poznawać nowych autorów i gatunki literackie. Jednak co ważne: uczestnicy spotkań nie będą prowadzić poważnych dyskusji, ani nie muszą się znać na literaturze. Każdy jest mile widziany na spotkaniach, nawet jeśli nie udało mu się przeczytać książki, której dotyczyć będzie rozmowa. Organizatorzy zapewniają, że będą się starali tak dobierać literaturę, aby każdy mógł zabrać głos w dyskusji, bo najważniejszym celem klubu jest umożliwienie spędzenia kilku chwil z osobami, które także lubią czytać.

Spotkania są planowane raz w miesiącu i potrwają ok. półtorej godziny. Terminy będą ustalane na bieżąco tak, by wszystkie zainteresowane osoby mogły wziąć udzia

Od 1979 do 1989 roku w czasie interwencji radzieckiej życie straciło co najmniej kilkaset tysięcy Afgańczyków, a kilkadziesiąt tysięcy radzieckich żołnierzy poniosło śmierć lub zostało rannych. Z opowieści weteranów, pielęgniarek, matek i żon „afgańców” wyłania się wstrząsający obraz niepotrzebnej wojny, który kreśli w swoich reportażach „Cynkowi chłopcy” Swietłana Aleksijewicz, laureatka Literackiej Nagrody Nobla z 2015 roku, bohaterka naszego ostatniego spotkania klubu DKK który spędziłyśmy tym razem pod chmurką. Kolejne spotkanie naszych klubowiczek po wakacyjnej przerwie we wrześniu. Będziemy rozmawiać o książce „Krwawy południk” Cormaca McCarthy’ego. Egzemplarze do wypożyczenia w bibliotece. Zapraszamy:)

Wczorajszy Dyskusyjny Klub Książki dotyczył powieści „Dom” afroamerykańskiej pisarki, laureatki Nagrody Nobla w dziedzinie literatury z 1993 roku, Toni Morrison. Weteran wojny koreańskiej Frank Money wraca do rasistowskiej Ameryki po traumie na froncie, skąd wyniósł blizny nie tylko na ciele. Złość, poczucie winy i nienawiść do samego siebie topi w alkoholu. Paraliżującą apatię przerywa dopiero konieczność ratowania młodszej siostry, która padła ofiarą eksperymentów medycznych. Frank wraca do znienawidzonego miasteczka rodzinnego, w którym musi zmierzyć się z trudnymi wspomnieniami, a także na nowo odnaleźć w sobie odwagę, męskość i dobro, a wreszcie i dom. Kolejne spotkanie DKK już w czerwcu, mówić będziemy o reportażach wojennych Swietłany Aleksjiejewicz „Cynkowi chłopcy.” Książka do wypożyczenia w bibliotece. Zapraszamy.

 

Kolejne spotkanie młodych czytelników z klubu DKK dotyczyło książki Renaty Piątkowskiej „Najwierniejsi przyjaciele. Niezwykłe psie historie” opisującej prawdziwe przygody czworonogów z różnych stron świata. Nasza gromadka zebrała się tym razem w świetlicy, gdzie rozgościliśmy się przy wygodnym stole i mogliśmy wspólnie podyskutować o ciekawych historiach, wśród których jedne były wesołe, a inne smutne. Dzieci przeżywały przygody piesków i wybierały ulubionego bohatera spośród opowiadań, a później w grupach uwieczniały portrety zwierząt na kartkach papieru. Na koniec dzieci otrzymały małe upominki z wizerunkami ulubionych pupili.

Marcowy DKK już za nami. Tym razem rozmawialiśmy o zbiorze opowiadań „Kolonie Knellera” autorstwa Etgara Kereta, pisarza izraelsko-polskiego uznawanego za mistrza krótkiej formy, wykładowcy Wyższej Szkoły Filmowej w Tel Awiwie, dziennikarza i scenarzysty. Keret doczekał się licznych przekładów, a jego utwory posłużyły za podstawę scenariuszy do około pięćdziesięciu filmów. W Polsce ukazało się osiem zbiorów jego opowiadań: „Gaza blues”, „Pizzeria Kamikaze”, „Osiem procent z niczego”, „Rury”, „Tęskniąc za Kissingerem”, „Kolonie Knellera”, „Nagle pukanie do drzwi” i „Siedem dobrych lat”. W książkach Kereta poruszamy się w obszarach pure-nonsensu i już od pierwszych stron domyślamy się, że będziemy mieli do czynienia z galerią najbardziej niesamowitych ludzkich typów. Nie ma tu linearnej fabuły, a raczej kalejdoskop luźno powiązanych ze sobą scen z życia zwykłych ludzi, dlatego czytanie Kereta jest trochę jak rozmowa nocą z nieznajomym, który okazuje się trochę przybyszem z obcej planety, a trochę… naszym sąsiadem:) 25 kwietnia o godz. 17.00 kolejne spotkanie Dyskusyjnego Klubu Książki podczas którego rozmawiać będziemy o książce cenionej biografki Magdaleny Grzebałkowskiej „Beksińscy. Portret podwójny”. Książka dostępna jest w naszej bibliotece. Zapraszamy.

 

Pisarz Mario Vargas Llosa i jego powieść „Szelmostwa niegrzecznej dziewczynki” był bohaterem ostatniego spotkania klubu DKK, gdzie tym razem rozmawiałyśmy o granicach wytrzymałości na okrucieństwo jakie zadać może ukochana osoba. Kobieta – bohaterka książki jest zdolna do wszystkiego, a szelmostwa których się dopuszcza doprowadzają zakochanego w niej mężczyznę do granic szaleństwa. Ricardito kroczy więc przez życie samotnie, ale koleje jego losu stykają się co krok z losami pięknej famme fatale… I mimo iż dla jednych z nas książka pełna była nieoczywistości, a dla drugich za sprawą idealnej miłości bohatera nierealna niczym powieść science fiction, to wspólnie zgodziłyśmy się, że nie jest to najlepsza powieść noblisty, a sam Llosa ma nam do zaproponowania znacznie więcej w innych swoich utworach, jak choćby w „Ciotce Julii i skrybie”, „Rozmowie w katedrze”, czy w „Pantaleonie i wizytantkach”. Nie mniej jednak trzeba podkreślić, że literatura iberoamerykańska ma w sobie pewną lekkość i dystans, które polscy czytelnicy umieli zawsze docenić, co najpełniej realizowało się w latach 70. i 80. XX wieku, kiedy to przez nasz kraj przetoczyła się prawdziwa moda na autorów piszących po hiszpańsku. Kolejne spotkanie Dyskusyjnego Klubu Książki 14 marca. Tym razem czytamy opowiadania „Kolonie Knellera” izraelskiego pisarza Etgara Kereta.

Wczoraj dzieci z Dyskusyjnego Klubu Książki rozmawiały w bibliotece o książce Sary Pennypacker „Pax”. Pani Dominika Fijał jak zwykle poprowadziła ciekawą dyskusję i wydobyła z powieści to, co małe tygryski lubią najbardziej i tak kolejno posypały się pytania i odpowiedzi dotyczące najważniejszych wątków powieści, a dzieciaki wspólnie zastanawiały się nad tym, co to jest prawdziwa przyjaźń, na czym polega lojalność i opowiadały o swoich przyjaźniach zarówno z rówieśnikami, jak i zwierzętami; bowiem książka Sary Pennypacker jest piękną i wzruszającą opowieścią o sile przyjaźni między chłopcem, a lisem i o ważnych dylematach jakie czasem muszą rozwiązywać dzieci, choć my dorośli nie zawsze zdajemy sobie z tego sprawę. Na zakończenie spotkania mali dyskutanci stworzyli kolekcję lisów origami z kolorowego papieru, a niektórzy postanowili nawet zrobić małego liska dla swojego najlepszego przyjaciela. Już 21 marca spotkamy się z dziećmi aby podyskutować o kolejnej książce, tym razem będzie to powiastka Renaty Piątkowskiej o niezwykłych psich historiach.

10 stycznia spotkaliśmy się w bibliotece w ramach cyklu Dyskusyjny Klub Książki, gdzie tym razem rozmawialiśmy o powieści „Uległość” Michela Houellebecqa. Utwór – wizja niedalekiej przyszłości Europy (tu konkretnie Francji) kreślona przez autora jest próbą ukazania tego momentu historycznego, w którym zastane wartości i tradycje ustępują pod naporem nowej ideologii. Bohater będący tu alter ego samego Houellebecqa przyjmuje postawę pasywną, nihilistyczną, w której dostosowanie się do nowych warunków życia jest sposobem na wygodne i bezpieczne trwanie w społeczeństwie. Postawa głównego bohatera budzi w czytelnikach skrajne emocje, dlatego dyskusja jak zwykle była pełna zaskakujących spostrzeżeń, a realizm niektórych opisów pozwala nawiązywać do wielu wydarzeń rozgrywających się na współczesnej europejskiej scenie politycznej, na której od zarania dziejów ludzka ambicja ściera się z religią i nic nie wskazuje na to, by cokolwiek w tej kwestii miało się kiedyś zmienić. Mimo, iż powieść jest posępnym portretem ludzkiej duszy, pełnej egoizmu i postępującego marazmu, kończymy w większości lekturę z przekonaniem, że jednak jest nadzieja:) Wyliczamy więc przykłady na to, że człowiek wciąż potrafi tworzyć piękno, zachwycać się sztuką, poszukuje sposobów na pogłębianie własnej duchowości i na wiele sposobów uczestniczy w utrwalaniu wizji człowieka jako istoty, która nie tylko niszczy, ale potrafi też tworzyć. Kolejne spotkanie DKK jak zwykle w miłym towarzystwie, przy dobrej kawie i z dobrą książką już 21 lutego. Tym razem rozmawiać będziemy o powieści „Szelmostwa niegrzecznej dziewczynki” autorstwa Mario Vargasa Llosy, wybitnego pisarza peruwiańskiego, zdobywcy Nagrody Nobla. Jeśli lubisz czytać i rozmawiać o książkach serdecznie zapraszamy.

13 grudnia w bibliotece odbyło się kolejne spotkanie Dyskusyjnego Klubu Książki dla dzieci, którego moderatorem jest pani Dominika Fijał. Tym razem rozmawialiśmy o powieści szwedzkiej pisarki Moni Nilsson „Tsatsiki i mamuśka”, która okazała się dla małych czytelników na tyle zabawną i ciekawą lekturą, że zapowiedzieli przeczytanie kolejnych części przygód chłopca. Styl pisania i humor skandynawskiej autorki jest dość dosadny, co jednak sprawia że dzieciaki dobrze się bawią przy czytaniu. Przy tym Nilsson w nietuzinkowy sposób sposób porusza problemy współczesnej rodziny. Po dyskusji zaczęła się gra w kalambury i zgadywanie najciekawszych scenek z książki, a potem przy stole dzieci mogły zrobić sobie zakładki do książek według własnego projektu. Następne spotkanie DKK dla dzieci odbędzie się po feriach zimowych, wspólnie z dziećmi będziemy wtedy mówić o powieści „Pax” autorstwa Sary Pennypacker.

 

29.11.2017 miałyśmy przyjemność po raz kolejny podyskutować o książkach w ramach DKK. Tym razem wybór padł na powieść „Wyznaję” katalońskiego autora Jaume Cabré. Ta kunsztownie napisana, wielowątkowa powieść-wyznanie pozwoliła nam na zastanowienie się nad kondycją współczesnego człowieka i miejsce, jakie zajmuje w świecie i w nas samych zło. Mimo, iż powieść porusza istotne i niezwykle trudne tematy, czyta się ją z czystą przyjemnością, zapewne ze względu na niebywały kunszt narracyjny Cabré. Autor zaskakuje nas konstrukcją, odsyła w czasy odległe historycznie czy geograficznie, miesza teraźniejszość z przeszłością, myli tropy, kluczy… Mimowolnie stajemy się niewolnikami tajemnic antykwarycznych przedmiotów i barwnych, intrygujących postaci występujących w powieści i po uszy tkwimy w zawiłych losach przyjaciół. Nic dziwnego, że czas spędzony na rozmowie o książce minął nam szybko. Kolejne spotkanie Dyskusyjnego Klubu Książki będzie miało miejsce w bibliotece 10 stycznia 2018 roku. Dołącz do nas, podziel się wrażeniami z lektury. Tym razem na cząstki elementarne rozbierzemy powieść „Uległość” kontrowersyjnego pisarza francuskiego Michela Houellebecqa.

 

22 listopada w bibliotece odbyło się spotkanie z cyklu Dyskusyjny Klub Książki poświęcone literaturze dziecięcej. Spotkanie prowadziła pani Dominika Fijał, a pokaźna gromadka dzieciaków z zapałem dyskutowała o książce Barbary Gawryluk pt. Klifka, opowieść o foczce, która szukała mamy. Ta wzruszająca opowieść oparta o prawdziwą historię foki znalezionej na plaży pod gdyńskim klifem była doskonałą okazją do zastanowienia się nad tym czym jest prawdziwa przyjaźń, bliskość i oddanie i na kogo tak naprawdę możemy liczyć w chwilach gdy sprawy przyjmują zły obrót. Dzieci z dużym zaangażowaniem opowiadały o perypetiach Klifki, jej zaskakujących przygodach i emocjach jakie towarzyszyły jej podczas wędrówki, a po dyskusji mali czytelnicy zabrali się do plastycznej części spotkania i włączyli się do malowania toreb, na których z dumą prezentują się wizerunki foczek, a także napisy które nie pozostawiają wątpliwości co do tego, że nasze dzieciaki kochają czytać książki!:)

03 listopada wraz z dziećmi z czytelniczego klubu DKK Biblioteki w Gok odwiedziliśmy Teatr Miniatura w Gdańsku i obejrzeliśmy adaptację książki „Ciepło-zimno. Zagadka Fahrenheita” Anny Czerwińskiej-Rydel. Spektakl zatytułowany po prostu „Fahrenheit” opowiada historię życia słynnego Gdańszczanina i jego pełną uporu i poświęcenia walkę o zrealizowanie własnych marzeń, a całe przedstawienie jest fascynującym i niezwykle nowatorskim połączeniem teatru i laboratorium badawczego. Mamy tu fiolki, ampułki, eksperymenty z różnokolorowymi cieczami i duuużo dymu, który snuje się po rzędach publiczności, wywołując przy tym okrzyki zachwytu. Lalki animowane przez aktorów są przedziwnymi hybrydami złożonymi ze sprzętów laboratoryjnych i ożywają za sprawą tajemniczych reakcji chemicznych, nad których przebiegiem czuwa fachowiec współpracujący z teatrem. Trzeba przyznać, że wszystko to niezwykle pobudza wyobraźnię i sprawia, że nie tylko dzieci z zapartym tchem obserwują każdy ruch na scenie… Sam Daniel Fahrenheit był zaś postacią wielce ciekawą, głównie ze względu na swoją wielką pasję i potrzebę odkrywania rzeczy nowych. Nigdy nie poddał się w swoim dążeniu do obranego celu i ta żelazna konsekwencja sprawiła, że osiągnął wymarzony cel – stworzył termometr rtęciowy i skalę temperatur obowiązującą w niektórych krajach anglosaskich do dziś. 
Natomiast na najbliższym spotkaniu małych moli książkowych w klubie DKK 22.11.2017 w naszej bibliotece będziemy rozmawiać na temat książki „Klifka – opowieść o foczce która szukała mamy” autorstwa Barbary Gawryluk. Myślę, że dzieciaki z równym poruszeniem podyskutują o perypetiach zagubionego malucha i wspólnie poszukamy odpowiedzi na wiele ważnych, dużych i małych pytań:)

„Láska nebeská”  MARIUSZA SZCZYGŁA

25 PAŹDZIERNIKA 2017 

 

„Po co wymyślono Czechów?” – pyta Mariusz Szczygieł i odpowiada: „Żeby wprowadzić Polaków w dobry nastrój.” Zbiór felietonów „Láska nebeská” to spora dawka humoru i wycieczki po codzienności, z których Szczygieł tka fenomenalne zdania i bon moty powstałe z wrażeń, własnych spostrzeżeń, zachwytów nad pojedynczymi sytuacjami i ludźmi. Wycieczki z czeskiej literatury do życia i przenikanie się świata kultury wysokiej z niską daje nam obraz kraju bezpretensjonalnego, żyjącego z rozmachem i bez kompleksów. Bez nadęcia i sadzenia się na wielkie słowa Szczygieł zaprasza nas do bufetu pana Zdenka, na pogawędkę z siostrzenicą Franza Kafki, czy mężem Heleny Vondrackowej i wszystko to po to, by za chwilę ugościć nas w miejskim szalecie i z miną ucznia przyłapanego na paleniu papierosa rozprawiać nad filozofią naściennych gryzmołów. Naród Szwejków widzi groteskowe piękno w zwyczajnych ludziach, co najpełniej wyraził w swojej prozie Bohumil Hrabal. Nasi sąsiedzi urny z prochami najbliższych lubią przechowywać w kuchennych kredensach i lubią powtarzać, że kto chce żyć w Europie Środkowej musi być trochę wstawiony;)

I takich to perełek dostarcza nam nasz ulubiony czechofil w swojej „Miłości niebiańskiej.”

Mimo że miesza się tu ciągle jak w tyglu stylów i błąkamy się na styku piękna i obsceny, musimy wiedzieć że Czesi czytają najwięcej w Europie, a Polskę dzieli przepaść od europejskich liderów w czytelnictwie – od Czech, gdzie książki czyta prawie 80 proc. społeczeństwa i od Francji, gdzie czyta 70 proc. U nas ponad połowa nie czyta nie tylko żadnych książek, ale nawet krótkich tekstów.  I o tym wszystkim miałyśmy okazję porozmawiać podczas kolejnego spotkanie Dyskusyjnego Klubu Książki, który odbył się 25. 10. 2017 i gdzie przy kawie i pośród bibliotecznych regałów przywoływałyśmy ducha Hrabala, Szwejka, bufetowego Zdenka, a nawet praskich kaczek, które dziwią się temu, czego to ludzie nie wrzucają do Wełtawy… 

ONO- DOROTY TERAKOWSKIEJ 20 WRZEŚNIA 2017  

Kolejne spotkanie Dyskusyjnego Klubu Książki w naszej bibliotece odbyło się 20.09.17 r. Tym razem rozmowa toczyła się wokół powieści „Ono” Doroty Terakowskiej i tematów jakie ze sobą niosła. Otwarte zakończenie książki i wybory moralne postaci pozostawiło każdą z czytelniczek z bardzo subiektywnymi odczuciami i dało pole do ciekawej dyskusji.

„Ono” – jedna z bardziej zaskakujących powieści ostatnich lat, książka inna od tych, które Terakowska kierowała dotychczas do młodzieży, inna też od adresowanej do starszych czytelników „Poczwarki”, choć, podobnie jak ta ostatnia, przeznaczona jest dla dojrzałych odbiorców. Po raz pierwszy Dorota Terakowska przedstawia świat tak dotkliwie realistyczny, choć nie pozbawiony magii i niezwykłości. Umieszcza w nim na pozór nie wyróżniającą się żadnymi szczególnymi cechami osobowości czy zdolnościami bohaterkę, w której każdy może odnaleźć mniej lub bardziej sobie znajomą „dziewczynę z sąsiedztwa”. Dziewiętnastoletnia Ewa, mieszkanka małego polskiego miasteczka, pozbawiona zainteresowań i jakichkolwiek większych ambicji, staje nagle przed bardzo poważnym problemem życiowym. To, co jej się przytrafia, nie jest niestety czymś niespotykanym, zaskakująca jest natomiast jej reakcja na ów problem – postawa niewiele mająca wspólnego z wyborem, jakiego moglibyśmy się po „takiej dziewczynie” spodziewać. Powieść jest zadziwiająca, wielowymiarowa i pełna napięcia, autorka po mistrzowsku wykorzystała w niej wypróbowaną w prozie realistycznej ideę ukazania wewnętrznego rozwoju młodego bohatera na tle jego środowiska. Mamy tu do czynienia z realizacją nie tylko udaną, ale i pod wieloma względami nowatorską. Misterna, przemyślana w każdym szczególe konstrukcja oraz znakomicie nakreślone, wyraziste postaci sprawiają, że powieść czyta się jednym tchem.

„Ono”, oprócz typowego dla Terakowskiej klimatu i symboliki, jest powieścią przejmująco realistyczną. Nie pozwala na obojętność, porusza, sięga do najgłębszych emocji każdego czytelnika. Dotyka problemów bliskich nam wszystkim i zmusza do głębokich refleksji. Po tę książkę powinien sięgnąć każdy, bo dla wszystkich ta literacka rzeczywistość jest światem, w którym żyjemy. „Ono” zmusi do odpowiedzi na pytanie: „jakie jest nasze w tym świecie miejsce?” i w każdym z nas pozostawi ślad na bardzo długo.

O Autorce:

Dorota Terakowska (we wczesnej młodości mocno związana z Piwnicą Pod Baranami – dziś jej głowa znajduje się na kontrowersyjnym monumencie prof. Bronisława Chromego) jest autorką niezwykłą, określaną przez wielu jako „autorka niepokorna” – poruszającą w swojej twórczości tematy niechciane, często zepchnięte na margines zainteresowania nas wszystkich oraz mediów. Posiada pełno wymiarową rodzinę (mąż, dwie dorosłe córki), zwierzaki (psy i koty), uwielbia gry komputerowe i Internet (grywa sieciowo w scrabble), oraz… spotkania z czytelnikami jej książek. Na spotkaniach z pasją opowiada o swoim życiu, twórczości i zainteresowaniach, i namawia do…”odwagi bycia sobą”. Choć jak ognia unika „bycia autorytetem” – otrzymuje setki listów, głównie elektronicznych, na które cierpliwie odpisuje. Twierdzi, że jedyne czego jej w życiu brakuje – to czas (pasja gromadzenia przez bliźnich tzw. dóbr doczesnych zawsze ją zdumiewała – temu też daje wyraz w najnowszej powieści). Trzykrotnie otrzymywała Nagrodę Literacką Roku, przyznawaną przez polską sekcję Światowej Rady Książki dla Młodzieży. Laureatkami IBBY zostały „Córka Czarownic”, „Samotność bogów”, „Tam, gdzie spadają anioły”. „Córka Czarownic” znajduje się na światowej liście Jana Christiana Andersena. „Władca Lewawu” jest zaliczany do złotej dziesiątki książek dla dzieci lat osiemdziesiątych, a „Lustro Pana Grymsa” dziecięce jury uznało za bestseller roku 1995. „Samotność Bogów” otrzymała tez tytuł ‚Książki Wiosny 98″ od Biblioteki Raczyńskich i nominację do Paszportu Polityki. W 2002 roku Dorota Terakowska była nominowana do Nagrody Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej za twórczość i działalność artystyczną dla dzieci i młodzieży, jako „pisarka podejmująca w swej twórczości trudne problemy współczesnego człowieka i współczesnego życia”.

 Skóra- Toni Morrison 21 czerwca 2017 roku

W środę 21  czerwca  2017 roku odbyło się  kolejne spotkanie  Dyskusyjnego Klubu Książki dla dorosłych. Członkinie klubu rozmawiały o powieści ” Skóra” Toni Morrison.  Spotkanie odbyło się w bibliotece.

God help the child. Oryginalny tytuł tej powieści brzmi jak chichot złośliwego sadysty. Na czym bowiem polega pomoc? Na ciągłym zmaganiu się z przeszłością i własnymi fobiami? Na ciągłym poszukiwaniu akceptacji? Toni Morrison potrafi zmuszać do zadawania pytań, na które brak nam odpowiedzi.

Kobieta sukcesu robiąca karierę w branży kosmetycznej ma tak naprawdę wszystko, o czym może zamarzyć dziewczyna. Satysfakcjonująca praca, dobre zarobki, zjawiskowa uroda i chłopak, którego pragnie kochać. Bride, bo o niej jest właśnie mowa, nie potrafi cieszyć się swoim sukcesem, a jej radość przyćmiewają zmory dzieciństwa, brak akceptacji ze strony matki, a także trauma, jakiej doznała zeznając w sprawie o molestowanie seksualne. Jej kod genetyczny ujawnił negroidalne korzenie matki, korzenie, których ta wstydziła się podobnie jak i jej matka, oraz skrzętnie je urywała. Hebanowo czarna córka jest powodem do wstydu i wstyd ten, odziedziczony po matce, będzie wisiał nad naszą bohaterką niczym miecz Damoklesa. Rozpaczliwe poszukiwanie akceptacji ze strony otoczenia skłania dziewczynę do próby pogodzenia się z wypuszczoną z więzienia kobietą, tą samą, przeciw której zeznawała jako nastolatka. Historia Bride, opowiedziana przez nią samą, jej matkę, przyjaciółkę, chłopaka i eks kryminalistkę pokazuje nam kim staje się skrzywdzone we wczesnym dzieciństwie dziecko.

Tak, Toni Morrison potrafi zaskoczyć czytelnika. Wprawdzie, podobnie jak Modiano, opowiada za każdym razem tę samą historię, w jej wypadku historię wychodzenia z murzyńskości, rozumianej jako poczucie niższości, Afroamerykanów, za każdym razem jednak wplata do swoich historii uniwersalne prawdy, które można streścić słowami : Czym skorupka za młodu nasiąknie, tym na starość trąci. 

Skóra jest ostatnio wydaną książką czarnoskórej noblistki. Wydawcy prorokowali, że będzie to jednak z najważniejszych amerykańskich książek roku 2015. Ta żartobliwa nieco zapowiedź była wypowiedziana nieco na wyrost, żadna bowiem z książek Toni Morrison nie będzie mogła się równać z jej „Najbardziej niebieskim okiem”, książką, która wstrząsa czytelnikiem i na długo w nim żyje. Jednakże Skóra, podobnie jak wcześniejsze książki Morrison, zmusza do refleksji i do zadawania pytań, a te z kolei skłaniają do zweryfikowania wpojonych pseudo prawd. Skórę można przeczytać w czasie wypalenia średniej wielkości fajki i wypicia dużej kawy. To książka, w którą po prostu się wchodzi jak w życie drugiej osoby. Czytelnik nie czyta jej, on żyje życiem Bride i pozostaje w tym życiu po zakończeniu tej lektury. To rzadkie zjawisko, które wywołać może tylko kilkunastu współczesnych pisarzy, a Toni Morrison posiadła ją w sposób mistrzowski.

I choćby dlatego warto czytać jej książki.

 

„Piaskowy wilk” Asy Lind – 08 czerwca 06.2017 roku

 

Drugie spotkanie Dyskusyjnego Klubu Książki dla dzieci miało miejsce ósmego czerwca. Wzięli w nim udział uczniowie klas drugich i trzecich szkoły podstawowej. Tym razem rozmawialiśmy o książce „Piaskowy wilk” Asy Lind.

Główną bohaterką opowiadań jest dziewczynka Karusia. Zmaga się ze swoimi dziecięcymi problemami, ale cierpi z powodu braku przyjaciela. Do czasu aż na swojej drodze trafia na niezwykłego wilka. Para świetnie się rozumie, ponieważ Piaskowy Wilk pomaga Karusi zrozumieć własne emocje.

Książka spodobała się dzieciom, które przyszły na spotkanie. Chętnie się wypowiadały o swoich wrażeniach po lekturze. Piaskowy Wilk okazał się bohaterem, którego bardzo polubiły. Doskonale znały treść przeczytanych historii, dlatego świetnie się orientowały choćby w tym, czym są „medale odwagi”. Okazało się, że same też takie mają.

Po dyskusji dzieci wykonały w grupach prace plastyczne. Stworzyły swoje wersje Piaskowego Wilka. Efekt prac wszystkim się spodobał. Na koniec każdy otrzymał drobny podarunek.

 
 
 
 
 

Żywopłot – Dorit Rabinyan- 31 maja 2017 roku 

Żywopłot” Dorit Rabinyan był tematem spotkania DKK dla dorosłych

W środę 31 maja 2017 roku odbyło się pierwsze spotkanie Dyskusyjnego Klubu Książki dla dorosłych. Członkinie klubu rozmawiały o „Żywopłocie” Dorit Rabinyan. Klubowe spotkanie odbyło się w bibliotece.

„Żywopłot” to historia zakazanej miłości Żydówki z Tel Awiwu i Araba z Hebronu. Powieść stała się powodem społeczno-politycznego skandalu, dzięki czemu zyskała czytelników na całym świecie. Jej akcja dzieje się w 2003 roku w Nowym Jorku, mieście będącym swoistym tyglem kulturowym. Tam poznają się Liat i Hilmi i zakochują się w sobie. Nie jest to jednak typowa książka o miłości. Dotyka ona, bowiem sytuacji politycznej Izraela i Palestyny, a także uprzedzeń i stereotypów wyniesionych przez bohaterów z domu rodzinnego. Widoczne jest tu także zderzenie dwóch kultur – bohaterowie mieszkali wprawdzie po sąsiedzku, jednak dzielił ich mur i niewiele wiedzą o swoich kulturach, które jak się okazuje mają te same korzenie.

Książkę „Żywopłot” Dorit Rabinyan, która stała się najgłośniejszą izraelską powieścią ostatnich lat warto przeczytać.

W roku 2015 książkę wyróżniono nagrodą Bernsteina – jedną z najważniejszych nagród literackich w Izraelu.

Padła również propozycja włączenia jej do zestawu lektur uzupełniających w szkołach średnich. Nie spotkało się to jednak z aprobatą Ministerstwa Edukacji.

Termin kolejnego spotkania ustalony został na 21 czerwca 2017 roku. Omawiana będzie powieść „Skóra „ Toni Morrison.

Recenzja książki pt. „Żywopłot” Dorit Rabinyan.

Liat Biniamini to niespełna trzydziestoletnia żydówka pochodząca z Izraela. Tłumaczka prac naukowych, która obecnie przebywa w Nowym Jorku na stypendium Fulbrighta. Niespodziewanie i zupełnie przypadkiem poznaje dwudziestosiedmioletniego Hilmi’ego Nasir’a – Palestyńczyka, uczącego języka arabskiego, którego wielką pasją jest malowanie obrazów. Halmi dla Liat powinien być wrogiem, bo jak wiadomo Izrael z Palestyną od lat toczy wojnę. Jednak wspólna kawa oraz noc pełna namiętności jest początkiem pięknej miłości. Miłości, która musi pozostać w ukryciu i która powinna się zakończyć w dniu, gdy Liat wróci do domu na Izraelską ziemię. Czy związek z „datą ważności” ma szanse na przetrwanie? Czy miłość okaże się silniejsza od narodowościowych podziałów? Przekonajcie się sami.

Dorit Rabinyan urodziła się w Izraelu w rodzinie perskich żydów. Za swe książki otrzymała wiele prestiżowych nagród literackich, między innymi Nagrodę premiera, the ACUM Award oraz Jewish Wintage Quarterly Award. W 2014 roku wydała swoją trzecią powieść pt. „Żywopłot, która bardzo szybko stała się bestsellerem w Izraelu, a w roku 2015 wpływowy magazyn Ha’aretz okrzyknął ją najlepszą książką roku. Książka otrzymała także prestiżową izraelską nagrodę literacką Bernstein Award. W 2016 roku „Żywopłot” stał się powodem skandalu politycznego. Minister edukacji usunął ją z listy licealnych lektur. Jednakże na skutek licznych protestów minister wycofał się ze swojego stanowiska.

„Żywopłot” to piękna i wciągająca opowieść o miłości między dwójką głównych bohaterów, którzy nigdy nie powinni się spotkać, a tym bardziej zakochać się w sobie. To historia zakazanej, aczkolwiek pięknej miłości z konfliktem międzypaństwowym w tle. Ich miłość nie miałby racji bytu w ich ojczyznach, jednak Nowy Jork daje im nowe perspektywy. Liat długi czas próbuje walczyć z uczuciem jakim obdarzyła Halmi’ego, jednak rozum nie ma szans by wygrać z sercem, które przepełnione jest miłością do tego przystojnego Araba. Swój związek skrzętnie ukrywa przed bliskimi, gdyż wie, że nie ma takiej siły, która zmusiłaby ich do zaakceptowania Halmi’ego. Możliwość, że mogą się o nim dowiedzieć, napawa ją ogromnym przerażeniem. Za to Halmi podchodzi do tego w całkiem inny sposób i czasami czuje się urażony, że stał się jej sekretem. Oboje żyją z dnia na dzień, coraz bardziej zatracając się w sobie i zdając sobie sprawę, że ich koniec nieuchronnie nadchodzi. Nie zdradzę Wam nic więcej, koniecznie sami musicie poznać tę historię.

Powieść ta napisana jest pięknym oraz barwnym językiem, który miejscami jest wręcz poetycki. „Żywopłot” nie jest książką, którą czyta się w jedno popołudnie, przy niej trzeba się wiele razy zatrzymać, pomyśleć. Po prostu skłania ona do wielu refleksji, nad życiem, nad tym kim jesteśmy oraz nad tym jaki wpływ mają na nas uprzedzenia innych (często naszych bliskich), a nawet nasze polityczne czy religijne przekonania.

Miłość rządzi się swoimi prawami, nie mamy wpływu na serce, które według innych bije do niewłaściwej osoby. Najważniejsze to mieć otwarty umysł i potrafić samodzielnie podejmować decyzje, bo nikt życia nie przeżyje za nas. Tylko my możemy decydować za siebie i tylko my mamy wpływ na to jak będzie wyglądała nasza przyszłość. Miłość nie zna granic, dla niej nie istnieją żadne bariery, ani kulturowe, ani językowe. Dla niej nieważny jest kolor skóry, ani narodowość. Miłość jest po prostu miłością, najpiękniejszym uczuciem, które może dopaść człowieka.

Polecam Wam tę powieść z całego serca! To mogłaby być współczesna opowieść o Romeo i Julii, którzy zamiast zwaśnionych rodzin, mają przeciw sobie skłócone państwa. Różni je od siebie tylko zakończenie.

 

Kamyki Astona-  Lotta Geffenblad- 18 maja 2017 roku

Pierwsze spotkanie Dyskusyjnego Klubu Książki – dzieci i młodzieży dot. książki pt. „Kamyki Astona” autorstwa Lotty Geffenblad

18 maja 2017 roku dzieci z klas młodszych Zespołu Szkół Publicznych w Kaliskach miały możliwość uczestniczenia w Dyskusyjnym Klubie Książki. Najpierw osoby zainteresowane zapoznały się z książką dla dzieci pt. „Kamyki Astona” Lotty Geffenblad, znanej i docenianej szwedzkiej pisarki.
Historia opowiada o piesku, który po tym jak zobaczył samotny kamień, postanowił zabrać go do domu. Z czasem jego kolekcja się rozrosła, ponieważ szczeniaczek był pełen współczucia dla otoczaków, chciał im zapewnić towarzystwo. Dzieci podczas dyskusji szybko doszły do wniosku, że Aston był bardzo wrażliwym pieskiem. Dowiedziały się też, czym jest empatia. Opowieść o sympatycznym szczeniaczku spodobała się uczestnikom Dyskusyjnego Klubu. Chętnie się wypowiadały oraz wyrażały własne zdanie. Pasją Astona było zbieranie kamieni, a uczestnicy zajęć także opisali czym sami się pasjonują, jakie posiadają kolekcje.
Po rozmowach dzieci wykonały pracę plastyczną nawiązującą do treści książki – ozdobiły kolorowymi kamykami oraz innymi ozdobami imię głównego bohatera. Nie zabrakło też zabaw ruchowych.
Na koniec uczestnicy zajęć z uwagą wysłuchali kolejnej części przygód sympatycznego pieska pt. „Prezenty Astona”. Okazało się, że chciały dowiedzieć się, jak będą wyglądały urodziny głównego bohatera. Same również – podobnie jak Aston – otrzymały drobne upominki.

 

 

poniżej link do relacji z wydarzenia

https://www.facebook.com/pg/gokkaliska/photos/?tab=album&album_id=1365823843509715